W czasie, kiedy ekolodzy protestowali przeciwko postępowi w energetyce jądrowej, w laboratoriach wielu światowych gigantów trwały prace nad… małymi reaktorami nuklearnymi. Przez dwie dekady od katastrofy w Czarnobylu naukowcy i inżynierowie pracowali nad nowymi technologiami. Prace szły w dwóch kierunkach. Pierwszy ku zwiększeniu bezpieczeństwa pracy, a drugi ku zwiększeniu efektywności, czyli także miniaturyzacji. Efekt – mała bezpieczna elektrownia jądrowa w naszym ogródku. Rozwiązanie tylko z pozoru jest bez sensu. Czy ktoś widział miniaturową elektrownię jądrową? W ogródku może nie, ale na łodzi podwodnej lub lotniskowcu tak. Rosjanie nawet próbowali umieszczać reaktory atomowe w samolotach.

Pokonało ich zbyt duże zagrożenie promieniowaniem dla pilotów. Dzisiaj, znając te prace, nie musimy elektrowni jądrowej kojarzyć się z ogromnym przedsięwzięciem. Z wieloma hektarami ogrodzonego drutem kolczastym terenu, z żółto-czarnymi tablicami ostrzegawczymi. Z wysokimi gmachami o wielkich kominach, z których buchają kłęby pary i gigantyczną infrastrukturą techniczną. Masą betonu i stali. Kilometrami rur i kabli. Setkami wysokokwalifikowanych pracowników w białych (koniecznie) fartuchach. No i widmem atomowego grzyba. Tak było kiedyś. Może więc już niebawem w naszej gminie wójt taką właśnie małą elektrownię jądrową zakopie.

Elektrownie wiatrowe mają jednak swoich przeciwników. Celem budowania elektrowni wiatrowych było zmniejszenia emisji dwutlenku węgla do atmosfery. Jednak według organizacji ekologicznych rozwój energetyki wiatrowej jest, jak na razie, jednym z najdroższych sposobów walki w nadmiarem gazów cieplarnianych. Znacznie tańszym sposobem jest budowanie elektrowni jądrowych. Paradoksem zatem będzie kiedy to właśnie organizacje ekologiczne zaczną nas przekonywać do konieczności budowania elektrowni jądrowych. I to po latach zastraszania nas Czarnobylem.